Przed przeczytaniem ostatniego tomu sagi o Tatianie i Aleksandrze postanowiłam zrobić sobie przerwę... nie da się ukryć, że dwa ostatnie miesiące żyłam w ich świecie i czas był najwyższy oderwać się trochę od tego, zmienić temat, nastrój, okoliczności. Rozpoczęłam więc Brzemię rzeczy utraconych. Nie na długo jednak... Tatiana szybko mnie przyciągnęła do siebie... i znowu zapadłam na długie godziny w ich świecie... niestety skąpo wydzielane mi przez "prawdziwe życie".Czytanie całej sagi zajęło mi prawie trzy miesiące... nie żal mi jednak ani chwili. Cieszę się, że miałam okazję przeczytać tak wciągającą i zajmującą powieść. Serdecznie polecam ją "molom ksiażkowym" jako długie chwile relaksu, lecz nie tylko im... mniej maniakalni czytelnicy też znajdą wiele radości w jej lekturze. POLECAM i smacznego życzę ;)
Drugi tom sagi o Tatianie i Aleksandrze. Kto przeczytał pierwszy musi i przeczyta drugi i trzeci tom. Początkiem drugiego tomu byłam "zadziwiona" napisany jakby w innym rytmie... przebiegła mi przez głowę myśl, że tom ten pisany jest na siłę i bez przekonania... szybko jednak ta zdradziecka myśl wywietrzała mi z głowy i dałam się pnieść dalszym losom tej pary. I znowu końcówka tomu wydawała się zakończeniem definitywnym, nie mogłam pojąć jak po takim zakończeniu można napisać jeszcze jeden opasły tom... jedak można.
Leningrad, rok 1941.